یک تفکر منسوخ و سمی در برخی لایه‌های سنتی تکنولوژی وجود دارد که می‌گوید: «هرچه بیشتر اطلاعات را پیش خودم نگه دارم، سازمان به من وابسته‌تر می‌شود و شانس پروموشنم بالاتر می‌رود.» این یک بلاهتِ استراتژیک است. در فرهنگ‌های تراز اول، احتکارِ تخصص، بزرگترین فلوگ قرمز شماست.

مدیران باهوش به دنبال «انحصارگران دانش» نیستند؛ آن‌ها تشنه‌ی آدم‌هایی هستند که جریان دانش (Knowledge Circulation) ایجاد می‌کنند. وقتی وقت می‌گذارید، داکیومنت می‌نویسید و سیستم را از وابستگی به خودتان آزاد می‌کنید، در واقع دارید بالاترین سطح از اعتبار (Credit) سازمانی را کسب می‌کنید.

سوالی که پیش می‌آید این است: «اگر همه‌چیز را به بقیه یاد بدهم، آیا جایگزین من نمی‌شوند؟» پاسخ خیر است. سازمان‌ها هرگز «دهندگان دانش» (Givers) را با «گیرندگان» (Receivers) جایگزین نمی‌کنند. بقیه شاید دانش شما را کپی کنند، اما «تجربه» و «تفکر استراتژیک» شما در نحوه پیاده‌سازی آن دانش قابل کپی‌برداری نیست.

وقتی دانش را تکثیر می‌کنید، به مدیر خود بزرگترین هدیه را می‌دهید: پایداری بیزنس (Business Continuity). با این کار ثابت می‌کنید که نه یک اپراتور ساده، بلکه بازوی استراتژیک رشد سازمان هستید. سخاوتمند باشید تا غیرقابل‌جایگزین شوید.